شمارهٔ ۱۳۰۴
الله الله بده بده می میهیچ غفلت مکن مکن هی هی
مونسِ روزگارِ ما ده دهجانِ جان روحِ روحِ ما وی وی
هم به تریاک میشود ممکناز لعابِ هلاهلِ حی حی
ما چو مجنون به پا فرو کردیمدرد را از محبتِ دل و می
محتسب آمدهست تا چه کندقولِ او کی شنیدهام کی کی
راست برگویمت به رمز که گهقصدِ خمَار میکند وی وی
گو عدم بر عدم چه میبندیکی توان کرد کی زلا شَی شَی
اعتبار اعتبار کن دم دمامتحان امتحان کن از کی کی
همه رفتند و زفت باقی ماندبر سُرینِ زمانهشان کی کی
رو که رندانِ این زمان کردنددفترِ صیتِ حاتمِ طی طی
ساقیا ساقیا نزاری راالله الله بده بده می می