شمارهٔ ۱۲۷۳

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: الی۱۶ بیت

عشق آمد و کرد خانه خالیبنشست به امر و نهی حالی

از مملکت دلم برانداختلشکرگه وهمی و خیالی

بر حصن دماغ نام زد کردسودای تو را به کوتوالی

بر عقل فضول پیشه بگماشتچشمان تورا به گوش مالی

بر هجر تو وقف کرد خونمیعنی نخورد مگر حلالی

کوی توبه من نمود کاینکبر منزل ملک بی زوالی

بازم به دهان تو نشان دادکانک لب چشمه ی زلالی

از بس که مقصرست صبرمشوقم به تو غالب است و غالی

چشمم که ز حقه های احداقبا ابر همی کند مشالی

در پای فراق تو فشانده استدامن دامن پر از لآلی

دوشم به زبان جان یکی گفتای شیفته رای لاابالی

گر عاشق روی آفتابیخفاش صفت مباش خالی

چشم تو حجاب توست از این رویمحجوب بمانده ز آن جمالی

برخیز ز راه خود نزاریگر طالب منزل وصالی

اغیار نماند جز تو در راهاز دست رقیب چند نالی

بی مرگ بمیر تا بباشیباقی به بقای لایزالی

خلاصه

هوش مصنوعی: عشق به دل من وارد شد و خانه‌ام را پر کرد. او بر مملکت دلم فرمانروایی می‌کند و خیالات و توهمات را از آن برداشت. عشق، دل را به یاد محبوب مشغول کرده و ذهن را به چشمان او گماشته است. عشق من به تو سخت است و از هر حرامی خودداری می‌کنم. در کوی توبه، به من نشان داده شده است که من باید به سوی جاودانگی بروم. شوق من به تو بیداد می‌کند و صبرم را مشکل کرده است. باید از غفلت خارج شوم و در پی وصال تو باشم، چون تنها تو در راهمی و نباید به رقیبان فکر کنم. در نهایت، باید بی‌مرگ بمیرم تا همیشه با تو باشم و به بقای ابدی برسم.