شمارهٔ ۱۲۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: مانجاست۷ بیت

میروم سویِ خرابات که پیرم آنجاستجای دیگر چه کنم عذر پذیرم آنجاست

گر به شکلم تو جدا بینی و دور از برِ دوستجان که از وی نفسی نیست گریزم آنجاست

نیست جایی دگر آن کس که ستم کرد و برفتدامنش روزِ مکافات بگیرم آنجاست

دارم آنجا به غریبی و به تنهایی خویسپه و مملکت و تاج و سریرم آنجاست

گر ندارم خبر از خویشتن اینجا چه عجبفهم و وهم و نظر و فکر و ضمیرم آنجاست

چند سرگشته روم در شب تاریکِ فراقرفتم آنجا که رخ بدرِ مُنیرم آنجاست

به چه مشغولم ازین جا به چه آنجا نرومکه دل و جان نزاری فقیرم آنجاست

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر به خرابات می‌رود، جایی که پیر (راهنما) او آنجا است. او از زندگی در جایی دیگر بی‌فایده می‌داند و تنها در خرابات است که به آرامش می‌رسد. حتی اگر دور از محبوبش باشد، زندگی‌اش وابسته به اوست و نمی‌تواند از او بگریزد. او به یاد می‌آورد که اگر فردی ستم کند و برود، باید در همانجا پاسخگو باشد. شاعر در خرابات به تنهایی و غربت خود می‌پردازد و حس می‌کند که تمام وجودش در آنجاست. او از به سر می‌بردن در جایی که از خود بی‌خبر است تعجبی ندارد، زیرا همه چیز او در خرابات وجود دارد. در نهایت، او از سرگشتگی و فراق رنج می‌برد و می‌داند که دل و جانش در آن مکان است، حتی اگر ظاهراً به جایی دیگر برود.