شمارهٔ ۱۱۹۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: انداری۷ بیت

بتا بر سرو می گویند خورشید روان داریبر آن خورشید نرگس با سمن با ارغوان داری

چنین رویی که می گویند می خواهم که بنماییعجب دارم من این معجز مگر فی الجمله آن داری

چنان آوازه حسنت گرفت آفاق و انفس راکه هر جا مملکت داری سرش بر آستان داری

مرا هر کس که در کویت ببیند باز می پرسدکه مسکین از کجایی تو بگو تا چند جان داری

به دل داری مگر گفتم قدم خواهی زدن با ماکنون خود در تو می بینم مقامات جهان داری

اگر صد خون به یک غمزه بریزی کس نمی پرسدمگر یرلیغ ترخانی ز سلطان ایلخان داری

نزاری را روا داری به زاری در فراق خودبدان ماند که دور از تو دلی نامهربان داری

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل با تمجید از زیبایی و魅魅ی محبوب آغاز می‌شود و شاعر درباره زیبایی‌های محبوب خود سخن می‌گوید، به‌ویژه چهره زیبا و آواز دلنشین او. شاعر از قدرت جذابیت این زیبایی در جذب همگان صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که چگونه این زیبایی در جهان طنین‌انداز است. او در ادامه نشان می‌دهد که هر کس او را در کوی محبوب ببیند، درباره اجر و جودش سوال می‌کند و به نوعی از درد جدایی و فراق می‌گوید. او همچنین اشاره می‌کند که محبوبش قدرتی داشته که بر قلب‌ها فرمان‌روایی می‌کند و از عشق بزرگی که نسبت به او دارد، ابراز شوق و حیرت می‌نماید. در نهایت، شاعر به غم فراق و دوری از محبوب می‌پردازد و می‌گوید تحمل این دوری برای او سخت است.