شمارهٔ ۱۱۷۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ودی۱۰ بیت

گر آتشی چو من در میان جان بودیز اندرون تو وقتی برآمدی دودی

نصیحتی که مرا می کنی به دیده قبولبکردمی اگرم گوش خفته بشنودی

ز مطرب و می و چنگ ای پدر مکن منعمکه نه بری برم از کوشش تو نه سودی

بسا وجود که مردار با عدم رفتیاگر نه عشق چنین قاتلی قوی بودی

وگر موکّلِ فطرت نداشتی بر سردلِ ستم گرِ ما را که کار فرمودی

ترا نمی‌شودِ ای ماه روی رغبتِ آنکه از وجود تو بی‌چاره‌یی بیاسودی

هلاک می‌کنی و روی می‌نمایی بازسراب می‌کند از دور تشنه خشنودی

دریغ اگر بصری داشتی ملامت‌گرکه هم چو من نظری ناگه از تو بر بودی

نزاریا به بلا گر نمی‌بدی لایقزمانه‌ات به سرِ عشق راه ننمودی

اگر مراد بدادی جهان به کس مجنونز هجر لیلی بی‌چاره تن نفرسودی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از آتش عشق خود می‌گوید که در جان او شعله‌ور است و بر اثر آن دودی برمی‌خیزد. او به نصیحت‌های دیگران گوش نمی‌دهد و می‌خواهد از شراب و موسیقی دور نشود، زیرا این چیزها برای او دل‌چسب‌اند. شاعر به درد و رنجی که ناشی از عشق است اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که حتی اگر چنین عشقی وجود نداشت، زندگی او در اضطراب و بی‌جانی می‌گذشت. همچنین به محبوب خود می‌گوید که او را با زیبایی‌اش می‌کشد و امیدوار است که اگر بینایی داشت، ملامت نمی‌کرد. نهایتاً، شاعر می‌گوید که اگر عشق را در زمانه خود نمی‌یافت، به خاطر دوری معشوقش هلاک می‌شد.