شمارهٔ ۱۱۶۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ندی۷ بیت

رسید جان به دهانم ز آرزومندیمقام مرحمت است این نه موضعِ تندی

سزا منم به عقوبت گناه کار منمزبانِ بی‌گنهت را به هرزه می‌بندی

اگر به خون‌ِ منت رغبتی‌ست بسم‌اللهمرا چه به‌ ز متاعی که آن تو بپسندی

دگر جواب سلامم نمی‌دهی شایدرضا رضایِ تو مخدومی و خداوندی

ولی به خلعتِ دشنام لطف کن باریکه از عتابِ توم حاصل است خرسندی

نظر ز کارِ من دل شکسته باز مگیربود که در سرت افتد که باز پیوندی

به هر دو دیده کند بندگیِ خاکِ درتنزاریی که پدر را نکرد فرزندی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با بیان احساسات عمیق خود به خداوند، از وضعیت خود و رابطه‌اش با او سخن می‌گوید. او از آرزوهایش می‌گوید که به در آستان خداوند رسیده و اظهار می‌کند که باید برای گناهانش تنبیه شود. شاعر با اشاره به دشواری‌های ارتباطش با خدا، نشان می‌دهد که ممکن است به دلیل رفتارهایش پاسخ دعا و سلامش را نگیرد. او در نهایت خواستار رحمت و عفو خداوند است و بیان می‌کند که حتی در سخت‌ترین شرایط، به بندگی و وابستگی خود به خداوند ادامه می‌دهد. شاعر از خداوند می‌خواهد که او را مورد لطف قرار دهد و از عتاب‌ها و دشنام‌ها بگذرد، چرا که این نوع برخورد باعث خرسندی اوست.