شمارهٔ ۱۱۶۷
چه شورست این که در عالم فکندیزلازِل در بنی آدم فکندی
به شش روز این همه بر هم نهادیبه روزِ هفتمین از هم فکندی
از آن دادی تحرّک آسمان راکه بنیادِ زمین محکم فکندی
ز خاکی آدمی را برگزیدیپس آن گهکار با یک دم فکندی
ندا کردی به نوح و امّتش رابه طوفان و بردی و دریم فکندی
خلیلت را به آتش در نهادیمیانِ روضۀ خرّم فکندی
کلیم الله را از صحبت خضرچنان در مشکلی مبهم فکندی
مسیحی را برون آوردی از غیبگره بر رشتۀ مریم فکندی
روان کردی قیامت در رکابشفغان در امّتِ خاتم فکندی
شهادت را میان نفی و اثباتبجایِ سکّه بر درهم فکندی
منافق را چو بر تو معترض شدبه قهر اندر دهانش سم فکندی
موافق را به توفیق هدایتفرازِ چشمه ی زمزم فکندی
نزاری را به نقدالوقت در حلقزلالِ سرّ ِ جامِ جم فکندی