شمارهٔ ۱۱۴
بوی خوشت همره باد صباستآن چه صبا راست میسر، که راست؟
دوش چو بوی تو به گلزار بردنالهٔ مرغان سحرخوان بخاست
گل چو نسیمِ تو شنید از صباگفت «که این روی بهشت از کجاست؟»
ای گل نو خاسته! آگه نهایکاین اثرِ بوی دلارام ماست
دست من و دامن باد صباباز پی زلف نگارم چراست؟
باد کجا لایق سودای اوست؟عشق و هوا هر دو به هم نیست راست