شمارهٔ ۱۱۰۱
مسلمانان دگرباره به کوی افتادم از خانهندانم تا چه بودستم که نه خویشم نه بیگانه
نه چون زهّاد در زهدم نه چون عبّاد در طاعتنه چون فسّاق در فسقم نه چون رندان به میخانه
نه با کیشم نه بیکیشم نه با خویشم نه بیخویشمنه سلطانم نه درویشم نه فرهنگم نه فرزانه
نه باهوشم نه بیهوشم نه گویایم نه خاموشمنه هُشیارم نه مدهوشم نه با عقلم نه دیوانه
نه غمگینم نه دلشادم نه مملوکم نه آزادمز دست خود به فریادم نه آبادم نه ویرانه
مرا چون نیست مأوایی نه در کوه و نه در صحرامرا چه مکّه چه بطحا چه ترکستان چه فرغانه
نه شرقیام نه غربیام نه علویام نه سفلیامنه در دوزخ مرا کاخی نه در فردوس کاشانه
نه از خاکم نه از بادم نه از آبم نه از آتشنه صیدم من نه صیّادم نه دامم نیز و نه دانه
نه عرشیام نه فرشیام نه جنّیام نه انسیامندانم تا چه مرغیام که نه شمعم نه پروانه
نه اندر هستیِ هستم نه هستی هست در دستمنه تن هستم نه دل هستم نه جان هستم نه جانانه
نه تازیام نه رازیام نه حربیام نه غازیامنه حدّیام نه تازیام نه نامردم نه مردانه
نه بر کارم نه بیکارم نه با یارم نه بییارممسلمانان نمییارم بگفتن چیست افسانه
الا ای پیر فرزانه قدم در نه به میخانهوزان خمبِ ملوکانه به من ده پُر دو پیمانه
که رفت از حد شکایتها درازست این حکایتهانی ام مردِ روایتها من و دُردی و دُردانه
نزاری گر تو زیشانی برستی از پریشانیکه باشد مردِ پیشانه هم ایشانند پیشانه