شمارهٔ ۱۰۸۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یده۷ بیت

یاد آن وقت که جانانهٔ ما ترسیدهآمدی بر سر من از همه کس دزدیده

در برم بودی تا وقتِ سحر هم‌خوابهوز رقیبان همه شب بر تنِ من لرزیده

گر بگویم که کدام است چنان دان که دگرهم‌چو او دیده ی کس دیده نباشد دیده

مردم دیده ی من پیش ندیده‌ست چو اوباور از دیده گرت نیست بپرس از دیده

اضطرابی که در اعضای من از غیبت اوستباز اگر در برم آید شود آرامیده

آن محبّت که مرا هست مبدّل نشودگرچه بسیار بود دورِ زمان گردیده

ای بسا شب که نزاری ز شبِستانِ وصالیادها کرده و تا روز به خون غلتیده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد لحظات عاشقانه‌اش می‌افتد و از ترس و دلتنگی‌اش برای معشوق صحبت می‌کند. او یاد می‌کند که چگونه معشوقش او را به آرامش می‌رسانده و در شب‌ها کنار او بوده است. شاعر احساس می‌کند که هیچ‌کس مانند معشوقش را ندیده و غیبت او برایش عذاب‌آور است. او به اضطراب و ناراحتی ناشی از دوری معشوق اشاره می‌کند و اعتماد به محبت دائمی‌اش دارد، حتی با وجود زمان‌های طولانی دوری. در نهایت، شاعر شب‌هایی را که به یاد معشوقش در اندوه بوده، به تصویر می‌کشد.