شمارهٔ ۱۰۶۸

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: سته۷ بیت

لبت چشمه و خضر گردش نشستهنبات است کز طرف کوثر برسته

تعالی الله آخر که دیده ست لعلیمیانش ز دردانه ها رسته رسته

از آن رسته ها گویی افتاد در شکاز آن است عقد ثریا گسسته

در او می¬رسد آتش آه گرممسر زلف از تاب آن شد شکسته

زمانه از او داد من باز خواهدهنوز از کمند حوادث نجسته

زهی بخت یاری اگر هیچ روزیشوم از بلایی چنان باز رسته

به کارم نظر کن که هم بر امیدینزاری به جان دل درین کاربسته

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. او لب‌های معشوق را به چشمه‌ای تشبیه می‌کند و می‌گوید که این زیبایی از سرچشمه‌ای خاص به وجود آمده است. به نظر می‌رسد معشوق به قدری زیباست که او را به جوهرات و دردانه ها تشبیه می‌کند. شاعر همچنین از احساسات درونی خود و درد و شوقی که به خاطر این عشق دارد، سخن می‌گوید. او به حوادث زمانه اشاره کرده و ابراز امیدواری می‌کند که به زودی از مشکلات و بلایایی که بر او گذشته، رهایی یابد. در نهایت از معشوق درخواست دارد تا به حال او توجه کند و امیدش را از دست ندهد.