شمارهٔ ۱۰۵۶
من به جان آمده ام راه سویِ جانان کوسخت است دشوار طریقی ست رهی آسان کو
کوره ی سینه پرِ آتشِ هجران دارمدرد دیرینه ی ما را دمِ آن درمان کو
وصل خود عاقبت الامر به ما بازآیدمرد برخاستن قاعده ی هجران کو
بر محبّت چه دلیلی ست فدا کردنِ جانعید درکیشِ قدیم است ولی قربان کو
هر کسی را به سرِ خود سر و سامانی هستسر و سامانِ منِ بی سرو سامان کو
من برانداختۀ عشقم و در باخته پاکهر چه آن بودم خود هیچ نبودم آن کو
ای نزاری مکن از عالمِ تسلیم غلوّگر مسلّم شده ای مرتبۀ سلمان کو
در پریشانی اگر مجتمعی مردی مرداستقامت ز کجا خاصه درین دوران کو