شمارهٔ ۱۰۵۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابمرو۷ بیت

بیا که جانِ منی جانِ من بیا بمرومکن به کامِ رقیبان مکن مرا بمرو

اگر رضایِ تو در کشتنِ من است بکشرضا رضایِ تو دارم بدین رضا بمرو

به هر قفا که دهی شاکرم هلا باز آیبه هر جفا که کنی راضی ام بیا بمرو

به سوزِ سینه ی من مبتلا شوی بنشینروا مدار بترس آخر از خدا بمرو

اگر به مصلحت از دستِ من بخواهی رفتبه رغمِ مدّعیان از سرِ وفا بمرو

هر آن جفا که ز بیگانه می رود بر منرواست گو ز دلم داغِ آشنا بمرو

گر از سرِ تو برفت آن که دست گیرت بودتو باری از سرِ پیمان نزاریا بمرو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دعوتی است به محبوب، با خواهش و تمنا از او که نرود و جان شاعر را به خطر نیاندازد. شاعر به صراحت بیان می‌کند که حتی اگر محبوب بخواهد او را بکش، شاعر راضی است به شرطی که محبوب خود برنگردد. او از محبوب می‌خواهد که به هر نوع ظالمی بر او جفا کند، باز هم راضی است و می‌خواهد که فقط نرود. شاعر به نوعی تصریح می‌کند که عشق و وابستگی او به محبوب فراتر از درد و رنج است و حتی اگر محبوب به مصلحت خود بخواهد از او دوری کند، او باز هم خواستار بازگشت محبوب است. در نهایت، شاعر بر وفاداری و پیمانی که میانشان بوده تاکید می‌کند و از محبوب می‌خواهد که به خاطر محبتشان، نرود.