شمارهٔ ۱۰۳۹
کارم از دست بشد دستِ من و دامنِ توگر نداری سرِ من خونِ و گردنِ تو
اندک اندک ز سرم دستِ وفا باز مگیرورنه مشهور کنم رسمِ جفا کردنِ تو
دلِ چون مومِ مرا از تفِ هجران مگدازتا شکایت نکنم از دلِ چون آهنِ تو
رحم کن بر دلِ چون آتشِ من تا نزندبرقِ احداث چنین صاعقه در خرمنِ تو
جز به زاری چو زر و زور ندارم چه کنمچون درآیم به سرِ پنجۀ شیرافکنِ تو
دُردی درد فرو میبرم و میدانمکه به هرکس نرسد جامِ زلال از دَنِ تو
دستِ من کی به سرِ زلفِ درازِ تو رسدکه صبا هم به ادب گردد پیرامن تو
زهره خواهد که به گیسویِ معنبر هر روزخاکِ آن کوی بروبد که بود مسکنِ تو
هر سحر تازه حیاتی به نزاری بخشدهر نسیمی که برد باد ز پیراهن تو