شمارهٔ ۱۰۰۹
جانِ من و عقلِ من و هوشِ منهر سه به یک ره شده فرتوشِ من
صاعقۀ عشق درآمد بسوختخوابِ من وخوردِ من و توشِ من
بر رهِ امید و ندای نجاتچند بود چشمِ من و گوشِ من
ساقیِ خم خانۀ وحدت کجاستتا بنهد بر کفِ من نوشِ من
تا نکند دوست نظر ضایع استسعیِ من و جهدِ من و کوشِ من
آه که نتوان به کسی باز گفتزآن که ببردهاست زمن هوشِ من
سروِ روانی که نگنجد ز قدردر همه عالم نه در آغوشِ من
قدرِ من امروز چه دانی که قدرباز ندانی ز شبِ دوشِ من
عیبِ نزاری چه کنی کاین عَلَمعشق ز مبداء زده بر دوشِ من