بخش ۳۷ - حکایت

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۷ بیت

برون آمدیم از نشابور مستسراسیمه و رفته دل‌ها ز دست

مرا یار کی بود بس مهربانخدایش به رحمت کناد این زمان

بطی داشت اندر بغل پُر شرابدلی پر نشاط و سری پر شتاب

فرو تاخت تا کاسه گیرد مگرخطا کرد اسبش درآمد به سر

بیفتاد از اسب و برخاست چستسلامت شراب آبگینه درست

یکی گفت اگر مرد رستم بدیو گر شیشه پر آب زمزم بدی

شدی زیر این سرکش تند و تیزهم آن خرد خرد و هم این ریزه ریز

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر از نشابور خارج شده و در حالتی پریشان و بی‌قرار است. او یاری مهربان دارد و دعا می‌کند که خداوند او را رحمت کند. یار او مشغول نوشیدن شراب است و با حالتی شاداب و شتابان به سمت کاسه می‌دود. اما اسب او مرتکب خطا می‌شود و او از اسب می‌افتد، اما به سرعت به پای خود برمی‌خیزد و شراب را سالم نگه می‌دارد. در ادامه، به یاد می‌آورد که حتی اگر رستم (قهرمان بزرگ ایرانی) یا شیشه‌ای پر از آب زمزم هم در این وضعیت بودند، نمی‌توانستند از این چالش جان سالم به در ببرند.