بخش ۲ - حکایت

۱۱ بیت

به تبریز دیدم جوانی سخیکه میخواندنش مشایخ اخی

ز بیرون شهرش مقامات بودبه خدمت ملازم در اوقات بود

به یک موضعش خانقه ساختهبه درویش و محتاج پرداخته

ز دیگر طرف داشت میخانه ایطرب را بر آورده کاشانه ای

لب حوض،روی چمن،پای بیدسراسر گل و سبزه بر مرز و خوید

مقامی خوش القّصه و جای منفروشد به گنج طرب پای من

در آمد به اخلاص باری چنانکه پیشم فدا کرد پیوند جان

پسر را بیاورد و پیشم کشیدکه مهمان نخواهم دگر چون تو دید

جگر گوشه ای بود بس دلپذیرازو در پذیرفتمش ناگزیز

جوانی خردمند و شایسته بودبه خدمت میان بسته پیوسته بود

زِهر در حکایت در انداختیزِ هر باب فصلی بپرداختی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تبریز سفر کرده و جوان سخاوت‌مندی را می‌بیند که به لقب مشایخ معروف است. این جوان در خارج از شهر مقامات معنوی دارد و به درویشان و نیازمندان کمک می‌کند. او خانقاهی برای عبادت ساخته و همچنین میخانه‌ای برای شادی و نشاط دارد. شاعر از زیبایی‌های محل زندگی‌اش و فضای دلپذیر آن صحبت می‌کند و به دوستی که به شدت به او نزدیک شده و او را بسیار دوست دارد، اشاره می‌کند. او پسری با دلپذیری و خردمندی دارد و شاعر از این ارتباط عمیق و خوشایند خوشحال است.