شمارهٔ ۱۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)۱۴ بیت

تا به کی ای نفس علت زای منای شده درد از تو درمانهای من

تابع خوی تو باید بودنمروی دل سوی تو باید بودنم

روزگاری شد هوایت جسته‌امهر چه جز یادت ز خاطر شسته‌ام

بر هوای خویشتن بگزیدمتبر خدای خویشتن بگزیدمت

بی هوای تو دمی نغنوده‌امبی رضای تو بگو کی بوده‌ام

هم به تصدیق خود و انصاف خودیک زمان بشنو ز من اوصاف خود

دامن مقصود از کف داده‌ایپشت بر مقصد به راه افتاده‌ای

جز تو کس از یار خود دوری نکرداز دیار خویش مهجوری نکرد

نام مردن زندگی بگذاشتینیستی، پایندگی پنداشتی

شادیی گر یافتی گفتی غم استزخمی ار دیدی بگفتی مرهم است

خود ز شادی روی دل برتافتیسوی غم شادی کنان به شتافتی

از نکونامان گریزی تا به کیبا نکو نامی ستیزی تا بکی

ننگها از نام تو دارند ننگاز تو بدنامان کنون آرند ننگ

خویش را بدنام و رسوا کرده‌اینامها در ننگ پیدا کرده‌ای

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نفس و خواسته‌های درونی خود شکایت می‌کند. او از درد و رنجی که نفسش برایش به وجود آورده، سخن می‌گوید و اظهار می‌دارد که در جستجوی هوای معشوق، هر چیز غیر از یاد او را فراموش کرده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که بدون وجود معشوق، زندگی را بی‌معنا می‌داند و می‌پرسد که چطور می‌تواند بدون رضایت او زندگی کند. او خود را درگیر رفتارهای ناپسند و بدنامی می‌بیند و به انتقاد از خود و جامعه می‌پردازد و از ننگ‌هایی که به نامش چسبیده‌اند، گلایه می‌کند. شاعر به بحث درباره خوشی و غم نیز می‌پردازد و تأکید می‌کند که غم را به شادی ترجیح داده و از نیکی و خوبی دور شده است.