شمارهٔ ۲۶۶

قافیه: ستی۴ بیت

مرهم دل‌های ریش از مشک ناب آورده‌اییا که بر رخسار خویش از خط نقاب آورده‌ای

زلف مشک‌افشان بر آن عارض پریشان کرده‌اییا عیان در ظلمت شب آفتاب آورده‌ای

جز نیاز و جز تظلم از کسی نادیده‌ایتا ز تعلیم که این خشم و عتاب آورده‌ای

شسته‌ای گر دست از خونریزی بیچارگانپس چرا از خون خصم شه خضاب آورده‌ای

خلاصه

هوش مصنوعی: این ابیات به احساسی عمیق و دردناک اشاره دارند. شاعر از کسی می‌پرسد که آیا مرهمی برای دل‌های رنجور آورده است یا تنها نقاب بر چهره دارد. او به زیبایی زلف و چهره طرف مقابل اشاره می‌کند و از او می‌پرسد که چرا در دل شب، نور و امید را به درون می‌آورد. همچنین، شاعر به عدم توجه به نیاز و آلام دیگران انتقاد می‌کند و می‌پرسد که آیا واقعا از کشتار بیگناهان دست برداشته است، چرا که هنوز از خون دشمنان خود بهره می‌برد. به طور کلی، این اشعار به تضادهای انسانی، زیبایی و درد اشاره دارند.