شمارهٔ ۲۶۵

قافیه: اباوردهای۶ بیت

بیا از دور ساقی گیر جامیکه دور جم نمی ارزد بجامی

از این زلفش همی بینم بدان زلفچو مرغی کافتد از دامی بدامی

ببازاری فتادستم که ندهندبجامی سنگی و ننگی بنامی

جهان یکسر بکام خویش دیدمچو بنهادم برون از خویش گامی

بر آتش دارمت هر لحظه ای دلچو بیرون آرمت بینم که خامی

نشاط آخر فتاد از پا در این دشتبه تیرش رمته من غیر رامی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ظرافت‌های عشق و سودای دل می‌پردازد. شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی به او بدهد، زیرا ارزش دوری از محبوبش بیشتر از جامی نیست. او زلف محبوب را به عنوان دامی می‌بیند که در آن گرفتار شده است. شاعر در بازار عشق به دنبال تاثیر و ارادت است و احساس می‌کند که دنیا به کام خود می‌چرخد. در نهایت، او در آتش عشق خود همیشه در حال سوختن است و از دوست می‌خواهد که در این دشت که سرشار از نشاط است، حواسش را جمع کند تا تیر عشق او را به بی‌راهه نبرد.