شمارهٔ ۱۸۹
من نه آنم که دل آزرده ز بیداد شومهر ستم را کرمی بینم و دلشاد شوم
تا توانی بخرابی من ای عشق بکوشمن نه آنم که از این پس دگر آباد شوم
از عتابی که بیادش دهدم خوشتر چیستستم آنست که یکباره من از یاد شوم
اگرش جانب گلزار گذاری بفتدسر کنم نغمه و تا خانه ی صیاد شوم
آبروی دو جهان جویم و از آتش عشقخاک سازم تن و در راه تو بر باد شوم