شمارهٔ ۱۸۰

قافیه: رهاداریم۶ بیت

پیر میخانه کند بر رخ اگر در بازمحاصل هر دو جهان در قدمش در بازم

سازگار ار نشود گردش این نیلی خمبا خم باده و با گردش ساغر سازم

عشق خود پرده در آمد چه کنم ورنه بسیجهد کردم که مگر فاش نگردد رازم

عاشق ور ندم بدنام و خوشم کز دگرانبهمین مرتبه در کوی مغان ممتازم

بجهان آمدم و رفتم و در وانشدمنه ز انجام خود آگاه، نه از آغازم

خوارم ار در نظر شیخ عجب نیست نشاطبه خرابات بیا تا نگری اعزازم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زندگی بی‌پروای خود اشاره می‌کند. او از پیر میخانه می‌خواهد که اگر بر چهره‌اش تأثیری گذاشته، رضایت داشته باشد، چون او همه‌چیز را در پای عشق و باده قربانی کرده است. اگرچه ممکن است دنیا و تقدیر با او سازگار نباشد، او با خوشی و عشق خود به زندگی ادامه می‌دهد. شاعر عمیقاً در مورد وضعیت خود و عشقش تأمل می‌کند و بر این باور است که در دنیای عشق و میخانه، او از دیگران ممتاز است. او حتی از سرنوشت خود بی‌خبر است و می‌خواهد که در این خرابات (محل زندگی عاشقان) شناخته شود و تقدیرش را بپذیرد.