شمارهٔ ۱۷۹
من که دارای جهان سخنمبنده ی شاه زمین و زمنم
عقل با من سرو کاریش نبودعشق داند که چسان مؤتمنم
من بدام تو یکی مرغ اسیرکه ندانی ز کدامین چمنم
من بشهر تو یکی پیک غریبکه نپرسی خبری از وطنم
گر نوازند بجامیم رواستبطفیل تو درین انجمنم
هر شب از سوز دل افروزم شمعکه مگر دیده برویت فکنم
همه شب با تو نشینم که توییباز روز آید و بینم که منم
شعله ای بر سرم افتاده چو شمعتا بپا سوخت بخواهد بدنم
آنکه بر جان من آتش زد و رفتگو که باز آی و ببین سوختنم
با نشاط است چه کارم تا هستغمی و گوشه ی بیت الحزنم
لعل یار آب خضر خاک دریبلب آمیخت که تا شد سخنم
بی نوا از غم و از دولت شاهخوش ادا توتی شکر شکنم