شمارهٔ ۱۶۰

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: رق۷ بیت

آگه از زخمم نگشتی ای شکار افکن دریغغافل از ضیدم گذشتی از تو آه، از من دریغ

بی خبر بگذشتی ای برق جهانسوز از برمبود در راهت بامیدی مرا خرمن، دریغ

در میان دیده بودی نی کنار جویبارباغبانی بود سروت را اگر چون من، دریغ

آتشین گلها نگر پر عقده سنبلها ببینجای جان و دل به خارو و خاکشان مسکن، دریغ

گلستان را در فراز و باغبان آگه ز رازدست گلچینان دراز، از سوری و سوسن، دریغ

دست گلچین خستمی پای خزان بشکستمیبر صبا ره بستمی دورم از آن گلشن، دریغ

خاتمی کاو از ازل نام سلیمان نقش داشتبایدش دیدن نشاط از دست اهریمن، دریغ

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیش از هر چیز به حسرت و درد ناشی از جدایی و غفلت می‌پردازد. شاعر از شکار افکنی نام می‌برد که زخم‌های او را نادیده گرفته و از او غافل گذشته است. او به زیبایی‌های طبیعت و احساساتی که در دل دارد اشاره می‌کند و به باغبان و گل‌ها به عنوان نمادهایی از عشق و زیبایی تکیه می‌کند. با هر بیت، احساس عمیق فقدان و افسوس او بیشتر نمایان می‌شود، به طوری که شاعر خود را در دوری از آن گلشن و یاد روزهای خوب گذشته متأثر می‌یابد. او با اشاره به آتشین گل‌ها و خزان، به ناامیدی و یأس در مقابل زیبایی‌هایی که نمی‌تواند به آن‌ها دست یابد، می‌پردازد.