شمارهٔ ۱۵۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ندریغ۷ بیت

افکنده سبزه بر کنف بوستان بساطرفت آنکه دوستان نشکیبند بی‌نشاط

ساقی بجوی ساغری از بادهٔ کهنمطرب بگوی تازه‌ای از گفتهٔ نشاط

این چند روزه مهلت تن بگذرد که نیستجز افتراق حاصل اضداد از اختلاط

آکنده‌ایم گوش زبانک رحیل و خوشافکنده‌ایم رخت اقامت در این رباط

از معرفت چه لاف زنی ای فقیه شهر؟بی‌شک که از محیط ندارد خبر محاط

ای منکران عشق اگر نیک بنگریدجز وهم خویش هیچ ندارید در بساط

ایاکَ نَستَغیثُ و ایاکَ نَستَعینمِنکَ الیک سرت بنا اهدانا الصراط

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مسایل زندگی، دوستی و عشق اشاره دارد. شاعر با نوعی اندوه از جدایی دوستان سخن می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که باده‌ای کهن بیاورد تا نشاط را به جمع بازگرداند. او به زودگذر بودن زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که جز جدایی و تضاد، چیزی نصیب ما نمی‌شود. در ادامه، شاعر به فقیه شهر می‌تازد که به معرفت لاف می‌زند در حالی که خود از حقیقت بی‌خبر است. او همچنین به منکران عشق هشدار می‌دهد که فقط وهم و خیال خود را دارند و به دعا و استغاثه می‌پردازد. در کل، این شعر ترکیبی از تأملات فلسفی و احساسات انسانی است.