شمارهٔ ۱۵۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ندخویش۵ بیت

نتوان داشت نگه باز زچشم سیهشدار از چشم بد خلق خدایا نگهش

جای رحم است بر آن بندهٔ مسکین فقیرکه برانند و ندانند چه باشد گنهش

نگهی جانب ما دلشدگان می نکنیدل چرا امیبری از کس چو نداری نگهش

قاصد یارم و با تیرگی بخت نشاطحرفی از جعد خطش دارم و چشم سیهش

بنده ی شاهم و بر روشنی چشم امیدخطی از گرد رهش دارم و گرد سپهش

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از عشق و زیبایی معشوق صحبت می‌کند و به جذابیت و چشم‌های سیاه او اشاره می‌کند. او از خداوند درخواست می‌کند که از چشم بد و نظر بد دیگران، معشوق را حفظ کند. شاعر به وضعیت انسانی مسکین و فقیر نیز اشاره می‌کند که ممکن است به خاطر نادانی از گناه خود آگاه نباشد. در نهایت، او از دل‌شکسته‌گان یاد می‌کند که نمی‌توانند توجه معشوق را جلب کنند و به امید خود برای دیدن معشوق و زیبایی‌های او اشاره دارد، در حالی که از تیرگی بخت خود نیز نالان است.