شمارهٔ ۵۰۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: مکرده۱۱ بیت

روندگان ملولیم روبهم کردهدماغ در سر افسانه های غم کرده

گرفته کوه و بیابان به اشک چون باراندمی چو برق به افروختن علم کرده

به طرف هر چمنی چشمه ای نموده روانبه خاک هر قدمی دانه ای بنم کرده

به ذوق کنج فراغی که شاد بنشینمهمه حوالی آفاق را قدم کرده

به سر کلاه نمد کج نشسته بر یک سوقفا به تاج فریدون و تخت جم کرده

زبان عقل به می لال کرده چون لالهعلاج غم به قدح های دمبدم کرده

اگر پیاله می داده اند اگر خم زهرز خوان دهر قناعت به بیش و کم کرده

به اشتیاق اجل راه عمر پیمودهمقام بر در دروازه عدم کرده

ز زیر پرده دل دلبر نهانی ماکرشمه بر عرب و ناز بر عجم کرده

حکایت لب او مرده زنده می سازدمسیح را که به اعجاز متهم کرده؟

ربوده مستی عشق آنچنان «نظیری » راکه پشت بر صمد و روی بر صنم کرده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال رنج و اندوه خود سخن می‌گوید که به واسطه‌ی مشکلات زندگی، روحش ملول و غمگین شده است. او به توصیف طبیعت می‌پردازد و از بارش اشک و دلتنگی در کوه‌ها و بیابان‌ها می‌گوید. شاعر در جستجوی آرامش و شادی است و با یادآوری کلاهی که بر سر دارد و تاج افسانه‌ای فریدون، به مقام و عظمت اشاره می‌کند. همچنین، او از تاثیر شراب بر عقل و درمان غم از طریق می‌نوشی سخن به میان می‌آورد. شاعر با اشاره به عمر و مرگ، حسرتی را نسبت به گذر زمان و عذاب های جدایی از معشوقش ابراز می‌کند. در نهایت، او زیبایی لب معشوقش را چنان زنده و اثرگذار می‌داند که همگان را به شگفتی و تحیر وا می‌دارد. در کل، این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و اندوهی ناشی از جدایی و غم است.