شمارهٔ ۴۹۵
از نصیحت برفروزد روی تواز شکر گردد ترش ابروی تو
چند گرم خشم و بی باکی شدنروی تو در آتشست از خوی تو
با می ما مشگ تو آمیختندرنگ ما نگرفتی و ما بوی تو
تا که پا از خانه بیرون می نهمدر بیابان می رمد آهوی تو
گریم و خاک رهت شویم به اشکجای خود گم کرده ام در کوی تو
گه گهم از رشحه ای سیراب کنآب خوبی نیست کم در جوی تو
تحفه ای زان حقه مرهم فرستتا دلم بگشاید از پهلوی تو
بهر دفع مرگ حرز جان کنمگر خدنگی یابم از بازوی تو
دوستان را پشت بر صحبت مکنروی دل دارد «نظیری » سوی تو