شمارهٔ ۴۳۵

قافیه: یشندارم۷ بیت

جز نسخه احوال کسان پیش ندارمهرگز نظری بر ورق خویش ندارم

بر دام هوا و هوسم خنده زند مرگصد داعیه بیش و نفسی بیش ندارم

روشن شود از کاوش احباب چراغمزخمی نزند کس که سری پیش ندارم

هر نوع که آید سخن عشق سرایمصبر و خرد قافیه اندیش ندارم

چون خامه آشفته دماغان شدم از دستپروای نوشتن ز دل ریش ندارم

زان نیش که دی زد به رگ دست تو فصاددر یک بن مو نیست که صد نیش ندارم

از من سخن عشق و جنون پرس «نظیری »دیری‌ست دل دین و سر کیش ندارم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از ناامیدی و جدایی است. شاعر می‌گوید که تنها نسخه‌ای از احوال دیگران در دست دارد و به وضعیت خود بی‌اعتناست. او به دام عشق و هوس می‌خندد و به خود می‌گوید که هیچ درخواست و آرزویی ندارد. روشنایی و حقیقت از دوستی‌ها و ارتباطاتش ناشی می‌شود و او هم احساس زخم نمی‌کند زیرا سری برای قربانی شدن ندارد. شاعر هر نوع سخن درباره عشق را سرودنی می‌داند و از محاسبه و خرد فاصله گرفته است. او به وسعت احساسات و دردهایش اشاره می‌کند و می‌گوید از نیشی که به او زده شده دردی ندارد، چون در عمق وجودش زخم‌های زیادی دارد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که سال‌هاست دیگر دل و عشقش را از دست داده است.