شمارهٔ ۲۵۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اییدهد۷ بیت

حسن چندی سر به دل شوخی و خودرایی دهدشه چو گیرد مملکت اول به یغمایی دهد

دیده عاشق نیابد ذوق از دیدار دوستگر نه اول ترک دیدن های هرجایی دهد

لذت دشنامش از من پرس کاب تلخ و شورذوق کوثر در مذاق مرد صحرایی دهد

گردد از جان دادنم معلوم شوق روی دوستزان نمی میرم که ترسم مرگ رسوایی دهد

در بیابان ها نمی گنجم اگر طغیان شوقبند بگشاید چو سیلم سر به شیدایی دهد

گریه ما تلخ و طبع میزبان رنجش پذیرصوت مطرب بر دلش بگذار گیرایی دهد

شکوه کمتر کن «نظیری » گر کسی یاری نکردرخت ما سوزد چه نقصان تماشایی دهد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از حسن، به بیان احساسات عاشقانه و تنش‌های درونی او می‌پردازد. حسن در ابتدا از شوخی و خودرایی سخن می‌گوید و به زاویه تیره‌ای از حاکمیت اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که دیدار معشوق هیچ لذتی ندارد مگر اینکه از دیدن‌های بی‌مورد چشم بپوشد. در ادامه، او از تلخی و غم جدایی می‌گوید و بیان می‌کند که شوق دیدار معشوقش او را از مرگ می‌ترساند. او همچنین توصیف می‌کند که چگونه عشق و شوقش مانند سیلابی پرخروش است و او را از خود بی‌خود می‌کند. در نهایت، حسن به رنجی که در دل می‌کشد و تلخی‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که هرگز نباید از انتظارات کم کرد، حتی اگر دیگران یاری نکنند. در کل، شعر احساس عمیق عشق و دلتنگی و همچنان واقعیت‌های تلخ زندگی را به تصویر می‌کشد.