شمارهٔ ۶۷

قافیه: وختهبودم۸ بیت

گفتم هوای زلف تو از سر بدر کنمترسم کم عمر در سر اینکار سر کنم

از قیل و قال مدرسه نگشود کار دلرفتم بخانقاه که فکر ذکر کنم

بگرفت دل ز صحبت ابنای روزگارخرّم دمی که راه خرابات سرکنم

خوش بود دل ز ذوق وصالت ولی چه سودمهلت نداد هجر که شب را سحر کنم

کارم ز دست رفت یکی دیده باز کنتا سینه پیش تیر نگاهت سپر کنم

خامان دلفسرده ندارند سوز عشقتا کی حدیث دل بر هر بیخبر کنم

من کز شراب لعل تو مستم ز روز عهددامن کجا ز بادۀ انگور تر کنم

نیرّ هوای صحبت رندانم آرزوستتا چند همزبانی این گاو و خر کنم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شور دلی که از آن می‌کشد سخن می‌گوید. او ابتدا بیان می‌کند که قصد دارد از فکر معشوقش فاصله بگیرد، اما می‌ترسد که عمرش به سر رسد. در مدرسه، نمی‌تواند به دل خود بپردازد و به خانقاه می‌رود تا به یاد خدا بیفتد. اما در آنجا نیز از غم دنیوی رنج می‌برد. شاعر از لذت دیدار معشوق می‌گوید، اما هنوز هجران او را آزار می‌دهد. او خواهان بازگشت به دوران خوش عشق و مستی است و آرزو دارد تا با رندان همراه شود و از قید و بندهای جهان رها گردد. به طور کلی، شعر بیان‌گر تضاد بین عشق و درد، و آرزوی آزادی از قید و بندهاست.