شمارهٔ ۱۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اناینهمهنیست۱۱ بیت

چندم از کشمکش موی تو جان این همه نیستعمر پیری کهن ای تازه جوان این همه نیست

دل ما و هدف نیر نگاهت هیهاتاعتبار منِ بی‌نام و نشان این همه نیست

مگرم از در لطفی اگر آید ساقیکه سبک‌روحی این رضل گران این همه نیست

باز ماندی ز ره شهوت نفس ای زاهدذوق هم‌خوابگی حور جنان این همه نیست

چند پویی چو سکندر ز پی آب بقاترک ظلمات جهان کن که جهان این همه نیست

بالش خشت و کلاه نمد فقر کجاستلذت تخت جم و تاج کیان این همه نیست

خیمهٔ ما به سر ذروهٔ لاهوت زنیدوسعت دایرهٔ کون مکان این همه نیست

دم به دم ریزد اگر شهد روان زآن لب نوشچه عجب حوصلهٔ تنگ دهان این همه نیست

پنجهٔ ساعد سیمین تو آزرده مبادورنه در دل اثر تیر و کمان این همه نیست

حشم غمره به اندازه به تاراج فرستفحت کشور غارت‌زدگان این همه نیست

نیرا هلهلهٔ پیرزنان می‌کشدمباکم از کشمکش تیر زنان این همه نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و ارزش‌های برتر زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که کشمکش و دردهای مادی و دنیوی مهم‌تر از عشق و زیبایی نیستند. او با تأکید بر محدودیت‌های زندگی و فانی بودن آن، می‌گوید که لذت‌های واقعی و معنوی فراتر از لذت‌های ظاهری و دنیوی هستند. شاعر به زاهدان که در پی دنیا و نفس هستند، هشدار می‌دهد که این‌ها فقط حجاب‌هایی هستند که مانع درک حقیقت می‌شوند. همچنین، او بر ضرورت دوری از ظلمات دنیا و توجه به ارزش‌های فرامادی تأکید می‌کند. به طور کلی، پیام شعر دعوت به درک عمیق‌تر از زندگی و توجه به جنبه‌های معنوی آن است.