شمارهٔ ۱۴۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: نی۵ بیت

خنک آن شبی که او رخ بفروزد از شرابیچکد از جگر مرا خون چو بر آتشی کبابی

تو خود ای غزال رعنا چه بلا شدی خدا راکه به دور چشم مست تو ندیده فتنه خوابی

چه شب است یا رب امشب که در انتظار روزشهمه اختران شمردیم و نیامد آفتابی

به گرشمهٔ نهانی بکنی هر آنچه دانینه مرا دل سؤالی نه تو را سر جوابی

اگر از لب تو بوسی بزدم مکن تُرُش روکه کش آشنای دیرین نکشد به شکّر آبی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره شبی است که شاعر به یاد معشوق خود نشسته و از درد جدایی و اشتیاق صحبت می‌کند. او از زیبایی و تاثیر چشمان معشوقه‌اش می‌گوید و اینکه چه بلایی بر سر او آمده است. شب را به تصویر می‌کشد که در انتظار طلوع خورشید است، اما هنوز نور آفتاب نیامده است. همچنین، شاعر به عدم نیاز به سوال و جواب از طرف معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که نسبت به محبت‌هایش بی‌تفاوت نباشد. در کل، شعر احساسی عمیق از عشق، انتظار و اشتیاق را بیان می‌کند.