شمارهٔ ۱۲۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ازامدهای۶ بیت

چند بیهوده دلا اینهمه افغان از منرخ ز من اشک ز من دیدۀ گریان از من

آنشد ایخواجه که از جانرود پای شکیبکانزمان دست زمن بود و گریبان از من

عاقلان با همه شوریده دلی حیرانمکز چه طفلان سرشکند هراسان از من

خواستم پیش تو گویم غم دل ترسیدمشود آنزلف گرهگیر پریشان از من

که شبیخون زده بر کشور دل باز که چشممیبرد گوهر ناسفته بدامان از من

ضعفم از پای درآورد بنال ایدل زاربلکه بیزار شود شحنۀ زندان از من

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل به بیان احساسات عمیق شاعر درباره درد و رنج عاشقانه‌اش می‌پردازد. شاعر از بی‌فایده بودن افغان‌ها و ناله‌هایش می‌گوید و ابراز می‌کند که دیگران نمی‌توانند عمق غمش را درک کنند. او به یاد می‌آورد که روزگاری در کنار معشوقش بود و حالا در غم و جدایی به سر می‌برد. شاعر همچنین از ناتوانی‌اش در بیان غمش به معشوقه‌اش سخن می‌گوید، زیرا نگران است که کلماتش باعث پریشانی او شوند. در نهایت، او از ضعف و بیچارگی‌اش می‌گوید و اشاره به این دارد که حتی ممکن است باعث رنجیدن معشوقش شود. این غزل به عمق احساسات و تنهایی عاشق اشاره دارد.