شمارهٔ ۳۴
مرغ عرشیم و قاف خانه ماستکن فکان فرش آشیانه ماست
جعد مشکین و زلف وجه اللهدام دل عین و خال دانه ماست
ای فسوسی دم از فکوک مزنذات حق فارغ از فسانه ماست
زان حرام است با تو می خوردنکاین شراب از شرابخانه ماست
بی نشان ره به ذات حق نبردکان نشان سی و دو نشانه ماست
گر طلبکار ذات یزدانیوجه بی عذر و بی بهانه ماست
آتش کفر سوز و شرک گذارنار توحید یکزبانه ماست
آنچه اشیا وجود از او داردگوهر بحر بی کرانه ماست
نام صوفی مبر که آن دلبرفارغ از فش و ریش و شانه ماست
تن تنانای ما الف لام استمست عشقیم و این ترانه ماست
چون نسیمی همه جهان امروزسرخوش از باده شبانه ماست