شمارهٔ ۲۶۳

قافیه: ارانداختی۱۱ بیت

گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختیسایه اقبال بر من روزگار انداختی

چشم مستش گر نظر کردی بر اهل خانقاهمردم خلوت نشین را در خمار انداختی

دولت دنیی و عقبی وصل یار است ای دریغبختم این دولت شبی گر در کنار انداختی

هم ز مژگانش دلم را ناوکی بودی نصیبچشم ترکش گر چنین لاغر شکار انداختی

غم ز بیماری نبودی گر طبیب درد عشقچشم رحمت بر من بیمار زار انداختی

گر نبودی بنده قدش صبا ز آب روانبندها بر پای سرو جویبار انداختی

از سر سعد فلک برداشتی قدرم کلاهبخت اگر در گردنم دست نگار انداختی

گر نسیم چین زلفش با صبا گشتی رفیقتا در چین کاروان مشک تتار انداختی

گر به گوش نازک خوبان رسیدی شعر منهر که را در گوش بودی گوشوار، انداختی

کاشکی برداشتی برقع ز روی گل نگارتا بر آتش لاله را مانند خار انداختی

گر ز گفتار نسیمی باخبر بودی صدفاز دهان، لؤلؤی رطب آبدار انداختی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذبه‌ی معشوق خود سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که اگر شب یک لحظه دولت عشق به دستش بیفتد، زندگی‌اش تغییر خواهد کرد. او می‌گوید که نگاه معشوقش می‌تواند انسان‌های عارف و خلوت نشین را نیز تحت تأثیر قرار دهد و در خمار عشق فرو ببرد. شاعر به شدت امیدوار به وصال یار است و احساس می‌کند که با این وصال، خوشبختی در دنیا و آخرت را به دست خواهد آورد. شاعر همچنین از درد و بیماری عشق سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که اگر معشوقش رحمتی به او کند، دیگر از غم و بیماری رنج نخواهد برد. او به زیبایی‌های معشوق اشاره کرده و آرزو دارد که روزی پرده از روی او برداشته شود تا عشق بیشتر نمایان گردد. در نهایت، شاعر به ارزش کلام خود اشاره کرده و اگر معشوق به شعرش گوش کند، دیگران نیز از آن بهره‌مند خواهند شد.