شمارهٔ ۱۶۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اراستوبس۱۱ بیت

زلف یارم را نه تنها دلبری کار است و بسیا به هر مویی هزاران جان گرفتار است و بس

قند می ماند به شیرینی، دهان تنگ یارتا نپنداری که یاقوت شکربار است و بس

گفتم از سودای زلفش برحذر باشم ولیرهزن مردم نه آن دل دزد عیار است و بس

می کشم خواری ز دشمن وز رقیبان سرزنشبر من عاشق نه تنها جور آن یار است و بس

صوفی خلوت نشین بت نیز دارد در بغلزیر دلق او نه تنها بسته زنار است و بس

بارها بردم ز جورش بارها بر دوش دلبر دل من بار جور او نه این بار است و بس

هر سری پابند سودایی است در بازار حشردر حقیقت گرچه یک سودا و بازار است و بس

هرکه را از جان و دل با روی خوبان میل نیستصورتی دارد ولیکن نقش دیوار است و بس

گربه حکم شرع گویای اناالحق کشتنی استبر سر میدان چرا منصور بر دار است و بس

(دست رنگین عرضه کن تا خلق را گردد عیانکز تو عاشق را نه تنها بر دل آزار است و بس)

چون نسیمی زنده از فضل خدا شد جاودانهمچو منصور فارغ از گفتار اغیار است و بس

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی تنها یک دلبری نیست، بلکه جان‌ها و دل‌های زیادی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. او به شیرینی لبان محبوبش و تأثیرش بر دل‌های عاشق می‌پردازد و اشاره می‌کند که با وجود مشکلات و سختی‌ها، دلش هنوز متوجه معشوق است. شاعر همچنین به درون‌نگری و زندگی صوفیانه اشاره می‌کند و می‌گوید که در دنیای عاشقی، انسان‌ها همه گرفتار عشق و احساسات خود هستند. در نهایت، او به حقیقت و آنچه که در درون هر فرد نهفته است، توجه می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که عشق واقعی فراتر از ظواهر است.