شمارهٔ ۱۵۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ر۵ بیت

دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر

چون دلم خون کرد دل دادم که لب بخشد مرالعل را از سنگ برکندم به صد خون جگر

چهره ای چون زر نمودم آمد آن بازی کنانزان که او طفل است بازی می توان دادش به زر

دوش می رفتم به کویش پیش آمد آن رقیبهیچ عاشق را بلایی پیش ناید زین بتر

از لب لعلت نسیمی دم به دم خون می خوردتشنه را آری نباشد از دم آبی گذر

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف معشوقی می‌پردازد که بسیار زیبا و فریبنده است. او با او نمی‌تواند به راحتی ارتباط برقرار کند، زیرا معشوقه‌اش شوخ و بازیگوش است. شاعر از دل‌شکستگی‌اش می‌گوید که برای جلب توجه معشوقه‌اش، حتی جان خود را فدای عشق او کرده است. معشوقش به قدری جذاب است که در او احساس خود را گم کرده و دلباختگی‌اش را به تصویر می‌کشد. در پایان، شاعر از درد دلتنگی و تشنگی‌اش برای معشوق سخن می‌گوید و به شدت نیاز و وابستگی‌اش به او را ابراز می‌کند.