شمارهٔ ۱۵ - ستایش فضلالله نعیمی
ای رموز لوح رویت عنده امالکتابکرده طی پیش جمالت نامه حسن آفتاب
سوره سبع المثانی آفتاب روی توستاهل دل را از رخت روشن چو ماه است این حساب
باز یابد هر که خواند از رخت سی و دو خطسر و انشق القمر با معنی ام الکتاب
تا به رویت گفته ام «وجهت وجهی » چون خلیلآتش نمرود بر من گشته ریحان و گلاب
آیة الکرسی و طه هست حق روی توهر که دارد نور حکمت داند از فضل این خطاب
هفت خط وجه آدم هشت باب جنت استشد به فضل حق اولوالالباب را این فتح باب
ره به خط استوای وجه آدم چون نبردمشرک بی دیده، زان جاوید ماند اندر عذاب
چون نسیمی هر که خاک آستان فضل شداز شرف بر دیده خورشید میآرد رکاب