بخش ۱۰۲ - آگاهی یافتن رای از لشکر و آمدن از پی فرامرز

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۷ بیت

چو تاریکی شب پدیدار شدسپه را ز سر رزم و پیکار شد

فرو هشت در کوه چون پر زاغبرافروخت کیوان ز کوکب چراغ

فرامرز آسوده با لشکرشبه کام دل خود از آن کشورش

وزآن سو گریزان شده هندوانسوی رای رفتند جان ناتوان

بگفتند با نامور شهریارکه ما را بد آمد ازین روزگار

فرامرز آمد بر ما دمانابا نامداران و جنگ آوران

بکردیم رزمی نه بر آرزوزما کشته شد لشکر جنگجو

همانا که مان بخت برگشته استکزین گونه لشکر همه کشته است

چو بشنید رای فرومایه بختبه تندی برآشفت و آمد ز تخت

یکی لشکری کرد آن نامدارز نام آوران پنج ره صد هزار

ابا پیل و کوس و همان ساز جنگهمان نامداران با فر و هنگ

روان کرد لشکر گروها گروهاز آن کوه و هامون گرفته ستوه

طلایه فرستاده از پیشترسپه ده هزاری ز پرخاشخر

وزآن سو فرامرز مانند کوهز بس تاختن لشکر او ستوه

طلایه فرستاد بر سوی هندمبادا که آن بدنژادان سند

بیارند در تیره شب تاختنفتد در هژبران ز هر سو شکن

همه هر چه بایست کرد و بگفتسوی خوابگه شد زمانی بخفت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، به توصیف شب و پایان روز جنگ پرداخته شده است. سپاه در آرامش شب از نبرد و درگیری فارغ می‌شود. فرامرز، که فرماندهی را بر عهده دارد، با دوری از نبرد به استراحت می‌پردازد و به پیروزی‌های خود می‌اندیشد. هندوان به دلیل شکست و از دست دادن افرادشان، به نزد شهریار می‌روند و از وضعیت ناخوشایند خود شکایت می‌کنند. آنها از سرنوشت تلخ خود و کشتار لشکرشان سخن می‌گویند. فرامرز، با شنیدن این خبر و به خاطر بخت بد دشمنان، تصمیم می‌گیرد که نیرویی بزرگ به میدان جنگ اعزام کند تا مانع از حمله هندوان به لشکر خود شود. او با تدبیر، لشکری تشکیل می‌دهد و به آماده‌سازی برای نبرد ادامه می‌دهد. در نهایت، فرامرز بعد از تدابیر جنگی، به استراحت می‌پردازد.