شمارهٔ ۵۶۳

۷ بیت

مگر باد صبا گوید حدیث جان به جانانهکه نبود شمع تابان را خبر از سوز پروانه

مرا بر خاطر روشن آئینه است زنگاریکه دندان طمع دارد به چین زلف او شانه

نسیم از حلقهٔ زلفش چو زنجیری بجنبانددل آشفته از غیرت شود در حال دیوانه

چو دور عمر ما بر باد خواهد رفت، آن بهترکه ساقی دور عمر ما بپیماید به پیمانه

نه آن رندم که چون زاهد به مسجد سر فرود آرمکه می گنج است و می‌یابم منش در کنج ویرانه

مرا خود خوی شیرین است،‌ از این خو بر نمی‌گردماگر خوانند افسون و اگر گویند افسانه

به بوی آشنائی رفت در بحر طلب ناصرچو با عشق آشنائی کرد گشت از عقل بیگانه

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و حالاتی که به واسطه آن ایجاد می‌شود سخن می‌گوید. او به بیان رابطه‌ای که بین شمع و پروانه وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که پروانه از سوز شمع بی‌خبر است. شاعر به زرق و برق‌ها و زیبایی‌های عشق اشاره کرده و با حسرت از گذر عمر و لذت‌جویی سخن می‌گوید. او خود را فردی آزاد با روحی لطیف توصیف می‌کند که در پی کسب لذت از زندگی است، حتی اگر دیگران او را به زهد و کناره‌گیری از دنیا متهم کنند. در پایان، شاعر به ناچاری عشق اشاره می‌کند که باعث می‌شود از عقل و منطق فاصله بگیرد و به طمع وصال معشوق دچار شود.