شمارهٔ ۲۶۵

۵ بیت

چشمت به خواب چون به سحرگه گشاده شدصد فتنه را به جانب ما رَه گشاده شد

گیسوی مُشکبوی چو برداشتی ز رویابر سیاه رفت و رخ مه گشاده شد

بر بسته بودم از مژه سیلاب اشک راخاشاک سست بود، به ناگه گشاده شد

پوشیده بود چاه زنخدان تو به زلفچندان نداشت رشتهٔ کوته، گشاده شد

ناصر طناب عمر به زلف تو بسته بوددل چون قدم نهاد سرِ چَه گشاده شد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف لحظه‌ای می‌پردازد که معشوقش از خواب بیدار می‌شود و زیبایی او را به تصویر می‌کشد. با باز شدن چشمان او، تمام فتنه‌ها و جذابیت‌ها به سمت شاعر سرازیر می‌شود. وقتی که گیسوی معشوق برمی‌افتد، ابرهای تیره کنار می‌روند و چهره‌ی او روشن می‌شود. شاعر از احساس غم و اشک که در دل داشت، صحبت می‌کند و می‌گوید که ناگهان این احساسات به راحتی رها می‌شوند. همچنین اشاره می‌کند که زیبایی و زلف‌های معشوقش دل او را به شدت تحت تأثیر قرار داده و به زندگی‌اش جان تازه‌ای می‌بخشد. با نگاهی به علاقه‌اش، احساس می‌کند که زندگی به او روی خوش نشان داده است.