شمارهٔ ۲۱۹

۸ بیت

یا رب آن سرو روان تازه گلی بار آوردباغبان بین که چنین نخل به بازار آورد

صد چو من گوشه‌نشین را به دم خرم گلجان فشان،‌ دست‌زنان بر در خمّار آورد

سنبل آویخت ز سر و گل دامی بنهاددانه از غالیه و دام پدیدار آورد

مرغ جان‌های عزیزانِ حقیقت بین رادانه بنمود و در آن دام گرفتار آورد

ریخت از غیرت او آب رخ آب حیاتچون سکندر همه را بر سر این کار آورد

تا گل و شکر و سنبل نرباید هرکسبر سر سرو دو هندوی کماندار آورد

صنع بسیار نمود و دل ناصر بربودبلبلی بر گل سیراب گرفتار آورد

زین طلسمی که بر این گنج حقایق بنهاداز پی بستن چسم دل اغیار آورد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر تصویرگر زیبایی و جذابیت گل و گیاهان است و به چگونگی تأثیر آن‌ها بر روح و جان انسان‌ها اشاره دارد. شاعر از سرو، نخل، گل و سنبل به عنوان نمادهایی از شور و شعف زندگی یاد می‌کند. او همچنین به قدرت عشق و زیبایی‌هایی که می‌تواند دل انسان‌ها را تسخیر کند اشاره کرده و به این نکته می‌پردازد که زیبایی‌های طبیعی می‌توانند دل‌های عاشق را به دام بکشند و آنها را به سوی خود فراخوانند. در نهایت، شاعر به ارتباط میان حقیقت و ظواهر اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که تنها کسانی که حقیقت را می‌بینند، می‌توانند زیبایی واقعی را درک کنند.