شمارهٔ ۱۴۷

۷ بیت

چو دید روی تو دیده نظر نگاه نداشتز ره برفت دل من که رو به راه نداشت

بریخت خون دلم ترک چشم تو به خطاوگر نه دل به جز از عاشقی گناه نداشت

ز سهم تیغ تو از خود گریختم در توکه غیر سایهٔ لطفت دلم پناه نداشت

رخت چو آینه می‌شد ز آه من در خطولی ز ضعف تن من مجال آه نداشت

چو شمع سوزِ دلم پیش جمع روشن کردبه باد رفت سرش چون زبان نگاه نداشت

دلم ز زلف زنخدان او فرو چه شدکه مست بود و شب تیره فکر چاه نداشت

گرفت ناصر روی زمین به تیغ زبانچو آفتاب جهانگیر شد، سپاه نداشت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوقش سخن می‌گوید و در عین حال از درد و رنجی که این عشق برایش به همراه دارد، حرف می‌زند. او می‌گوید که وقتی به روی معشوقش نگاه کرده، چشمانش دیگر نتوانسته به جایی غیر از او خیره شود. دلش به خاطر زیبایی معشوق می‌لرزد و گویی تقصیری ندارد. شاعر همچنین به ضعف خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در برابر سوز عشق، توانایی اظهار آن را ندارد. او به صورت کاملاً احساسی توصیف می‌کند که چگونه معشوقش بر دلش تأثیر می‌گذارد و او را در درد و رنج نگه می‌دارد. شعر شامل تصاویری از عشق آتشین و احساسات عمیق و گاه ناامیدی است.