شمارهٔ ۵۴

۲۱ بیت

بهار آمد بکش در باغ رخت کامرانی راز عکس باده گلگون ساز رنگ زعفرانی را

اگر چون خضر می خواهی حیات جاودانی رامده از دست در پیری شراب ارغوانی را

شراب کهنه از دل می برد یاد جوانی را

دلا در عشق خود را با غم و اندوه پروردیسر پر درد خود را در چمن بیهوده آوردی

عبث بر گرد شمع خویش ای پروانه می گردیبه عاشق می دهی تعلیم جان دادن چه بی دردی

چراغ صبح می داند طریق جانفشانی را

فلک با من هلال خویش را تا چند بنمایدگره از رشته من ناخن تدبیر بگشاید

به هر کس هر چه می سازم هماندم پیش میایدندامت چون لب من در ته دندان بفرساید

چو گل در خنده کردم صرف ایام جوانی را

به سر شب تا سحر سودای آن روی چو مه دارمبه کنج ناامیدی شکوه از بخت سیه دارم

درون سینه همچون داغ ته بر ته دارمچه خونها می خورم در پرده دل تا نگه دارم

ز چشم سوزن نامحرم این راز نهانی را

نقاب زلف از رخسار خود روزی که بگشاییز حسن خویش معجزها با هل شوق بنمایی

چه باشد گر به سوی ما قدم را رنجه فرماییبه امیدی که چون باد بهار از در برون آیی

چو گل در دوست خود داریم نقد زندگانی را

مرا دوران اگر تا روز محشر می دهد محنتبه خود می نوشم و ماننده گل می کنم عشرت

در این گلزار نتوانم کشیدن از خسی منتزبون کس نیم چون باد صبح از پرتو همت

وگرنه یاد می دادم به شمع آتش زبانی را

شبی در خانه من آمد آن گلگون قبا صایبزجا چون سیدا برخاستم کردم دعا صایب

به تیغش وقت کشتن بس که کردم ماجرا صایبعجب دارم که بر دارد دگر عذر تو را صایب

به جان آزرده ام از خویشتن آن یار جانی را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بهار و جوانی را با توجه به زیبایی و عشق توصیف می‌کند. شاعر از بهار به عنوان نماد خوشبختی یاد می‌کند و به لذت‌های زندگی اشاره دارد. او به شراب و عشق به عنوان دو عنصر زندگی جاودانی پرداخته و از غم و اندوهی که به خاطرِ عشق و جدایی تحمل می‌کند، سخن می‌گوید. در ادامه، شاعر به تناقضات زندگی، ناامیدی و آتش عشق اشاره می‌کند و بررسی می‌کند که چگونه این احساسات درونش را ملتهب کرده‌اند. در نهایت، احساس درد و یأس خود را از فراق یار و گذر زمان بیان می‌کند و از آرزوی نزدیک شدن به محبوبش سخن می‌گوید. این شعر در کل در جستجوی خوشبختی، عشق و زیبایی‌های زندگی است، در عین حال که از غم و تلخی‌های آن نیز غافل نیست.