شمارهٔ ۵۱

۱۸ بیت

آب و تاب دوستی در سنبل موی تو نیسترنگ و بوی آشنایی بر گل روی تو نیست

شیوه عهد و وفا در چشم جادوی تو نیستیک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیست

رحم در سر کار مژگان بلاجوی تو نیست

از وصال خویش با من هر زمان دم می زنیدم به دم بر آتشم آبی چو شبنم می زنی

چشم می پوشی و عالم را به عالم می زنیمی دهی صد وعده و فی الحال بر هم می زنی

این اداها لایق چشم سخنگوی تو نیست

آخر از دست تو پا بر دین و ایمان می نهمدل به طاق کوچه آتش پرستان می نهم

از غم زلف تو سر در کوی گبران می نهمپر مرنجانم که رو در کافرستان می نهم

حلقه زنار کم از حلقه موی تو نیست

بر سرم می آیی و افگنده در خون می رویهمره اغیار با رخسار گلگون می روی

هر طرف مانند شاخ بید مجنون می رویبی سبب از شاهراه وعده بیرون می روی

این روش زیبنده بالای دلجوی تو نیست

می روی با غیر و می سوزی من دیوانه رامی کنی با آشنا ترجیح هر بیگانه را

مست میایی و آتش می زنی کاشانه رااز کنار شمع می آری برون پروانه را

شعله آتش حریف تندیی خوی تو نیست

تا یکی باشد تو ای پیمان شکن ناآشناآستانت کرده ام عمریست با خود متکا

ای مه من گوش کن امروز حرف سیداآفتاب من عزیزش دار تا روز جزا

غیر صایب خاکساری بر سر کوی تو نیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف ناکامی و عذاب عاشق از رفتار معشوق می‌پردازد. شاعر به معشوقش می‌گوید که زیبایی‌ها و ویژگی‌هایش در بیرون از او نیست و تمام وعده‌ها و قول‌هایش تنها روحی از فریب و نیرنگ‌اند. شاعر از درد و رنجی که برای عشق خود متحمل شده، این‌که به دیگران از عشق می‌زند و به راحتی او را ترک می‌کند، ابراز ناراحتی می‌کند. او همچنین مفهوم وفاداری، دینداری و سوزش دل را در ارتباط با معشوق به تصویر می‌کشد و به چرخش‌های غیرقابل تصور عاشقانه و تنهایی‌اش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از معشوقش می‌خواهد که به درد و رنج او گوش دهد و او را تا روز قیامت عزیز بدارد.