شمارهٔ ۴۲

۱۵ بیت

ارباب جود را کف گوهرفشان نمانددست گشاده‌ای به محیط دکان نماند

در روزگار ما ز سخاوت نشان نمانداز همت بلند اثر در جهان نماند

یک سرو در سراسر این بوستان نماند

تا جغد طینتان به فضای چمن شدندچون سبزه سایه پرور سرو سمن شدند

گلها ز بس که همدم زاغ و زغن شدندمرغان نغمه سنج جلای وطن شدند

جز بیضه شکسته درین آشیان نماند

از اهل نماند درین خاکدان نشانبستند آب و آئینه رخت خود از میان

خورشید گفت وقت وداعش به آسمانروشندلان چو برق گذشتند از جهان

خاکستری به جان ازین کاروان نماند

از دیده بصیرت ما خواب شد روانابیات از سفینه چو سیماب شد روان

تحریر از صحیفه چو خوناب شد رواناز چشم سرمه دار دوات آب شد روان

شیرین زبانی قلم نکته دان نماند

ای سیدا تو دل به مقام نجات کشپای از مکان طایفه بی ثبات کش

چون خضر رخت خویش به آب حیات کشصایب زبان خامه به کام دوات کش

امروز چون سخن طلبی در جهان نماند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف وضعیت دلسردکننده‌ای می‌پردازد که در آن فضیلت‌ها و نشانه‌های سخاوت و زیبایی از بین رفته‌اند. او به ناکامی‌های انسانی و از دست رفتن ارزش‌ها اشاره می‌کند. در این دوران، دیگر نشانی از بزرگی و سخاوت نیست و حتی در طبیعت نیز، زیبایی و سرسبزی به دست فراموشی سپرده شده است. شاعر بر این باور است که نسل‌ها به سرعت در حال گذر از جهان هستند و خاطرات و آثار خوبی که برجا گذاشته‌اند، به شدت کم رنگ شده‌اند. در پایان، شاعر از سیدا (شخصی معصوم و نجات‌دهنده) دعوت می‌کند تا دل به مقام نجات بسپارد و از دنیای ناپایدار و فانی فرار کند تا به زندگی حقیقی و ابدی دست یابد.