شمارهٔ ۲۶

۱۵ بیت

اشک حسرت تا کی ای گل در کنارم می کنیاز خدای خود نمی ترسی و زارم می کنی

گوش بر قول رقیب بدشعارم می کنیاز برای خاطر اغیار خوارم می کنی

من چه کردم کین چنین بی اعتبارم می کنی

بس که دارد آتش شوق تو جانم بی قرارشمع سان دارم دل سوزان و چشم اشکبار

می خورم خون جگر چون گل ز دست روزگارگر بدانی حال من گریان شوی بی اختیار

ای که منع از گریه بی اختیارم می کنی

خان و مان بر باد دادم بر سر سودای توتوتیا کردم به چشم خویش خاک پای تو

گوش نه یک یک بیان سازم من از غمهای توروزگاری آنچه با من کرد استغنای تو

گر بگویم گریه ها بر روزگارم می کنی

شب که در پیمانه می می ریختم از بهر زیستبی لب لعلت صراحی وار چشمم خون گریست

باعث نارفتن کویت نمی پرسی که چیستگر نمی آیم به سوی بزمت از شرمندگیست

زانکه هر دم پیش مردم شرمسارم می کنی

سیدا خون می خورم عمریست از بزم وصالناتوان گردیده است اعضای من همچون هلال

مدتی بگذشت معلومم نشد ای نونهالگفته یی تدبیر کارت می کنم وحشی منال

رفت کار از دست و کی تدبیر کارم می کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و حسرت خود به معشوق سخن می‌گوید. او به معشوق یادآوری می‌کند که چگونه اشک و غم او را سرشار کرده و او را بی‌اعتبار کرده است. شاعر از درد و رنجی که به خاطر دوری معشوق متحمل شده، صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چقدر تحت تأثیر عشق او قرار گرفته و زندگی‌اش را به خاطر او فدای کرده است. او همچنین به احساس شرم و ناتوانی خود اشاره کرده و از معشوق می‌خواهد تا به حال او بیشتر توجه کند و به او رحم کند. در نهایت، او از یأس و ناامیدی خود نسبت به بهبود وضعیتش در عشق می‌گوید.