شمارهٔ ۱

۱۵ بیت

شد مدتی که بخت نسازد مدد مراافگنده روزگار به فکر ابد مرا

در سینه نیست کینه ز اهل حد مراغمگین نیم که خلق شمارند بد مرا

نزدیک می کند به خدا دست رد مرا

تا ناله از لب من مخمور شد بلنداز شیشه ها نوای دم صور شد بلند

امشب ز من ترانه مقصود شد بلندکیفیتم ز باده انگور شد بلند

چندان که زد به فرق حوادث لگد مرا

خون می چکد چو مرغ کباب از نظاره امشرمنده است پرتو مه از ستاره ام

گردیده آب زهره برق از شراره امچون لعل اگر چه در جگر سنگ خاره ام

از نور آفتاب مدد می رسد مرا

خلوت نشین میکده را پاره شد لباسدایم تهیست خانه آزاده از پلاس

از خانقاه شیخ برآمد به صد اساسشد جوش خلق پرده چشم خداشناس

غافل ز بحر کرد هجوم زبد مرا

تا بسته ام به فکر سخن سیدا میانچون شمع انجمن شده ام آتشین زبان

داد امتیاز شعر مرا کلک نکته دانصایب میان تازه خیالان اصفهان

بس باشد این غزل گل روی سبد مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مشکلات و چالش‌های زندگی خود سخن می‌گوید و احساس ناتوانی و ناکامی را بیان می‌کند. او می‌گوید که بخت او یاری نمی‌کند و روزگار بر او سخت می‌گذرد. در عین حال، او از کینه‌ای که به دیگران دارد صحبت نمی‌کند و به نظر می‌رسد که نسبت به قضاوت‌های دیگران بی‌تفاوت است. شاعر به تبعید عواطف خود و ارتباطش با خدا اشاره می‌کند و تجلی احساساتش را در شعری که از دل برای دل می‌نویسد، نشان می‌دهد. او خود را چون شمعی در انجمن می‌بیند که همواره در حال سوزش است و می‌کوشد تا به نوعی از درد و رنج خود بگریزد. در نهایت، او به زیبایی شعر و هنر خود و تأثیرش بر دیگران اشاره می‌کند و این غزل را صیقل می‌زند تا به زیبایی‌هایش بپردازد.