شمارهٔ ۵۲

۷ بیت

نو خط من از پی دلهای بی حاصل بیابر سر لب تشنگان ای ابر دریا دل بیا

روزگاری شد به تیغت انتظاری می برماز هلاک من مکن اندیشه ای قاتل بیا

کعبه می گردد به صحرای جنون چون گردبادبر سر مجنون خود بی پرده ای محمل بیا

از صف دل غمزه او مرد می سازد طلبسینه را واکرده در میدانش ای بسمل بیا

قامتش را جلوه تکلیف گلستان کرده استبهر استقبال او ای سرو پا در گل بیا

پرده های دیده را نظاره مشتاق منفرش راهت کرده است ای صاحب منزل بیا

جان خود را سیدا در پشت پنهان کرده استاز برای امتحان ای شوخ سنگین دل بیا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که به سوی او بیاید و دل‌های بی‌ثمر را همراهی کند. او از تشنگی و انتظار برای دیدار محبوبش سخن می‌گوید و به یاد هلاکت خود، از آن محبوب می‌خواهد که فکری به حالش کند. شاعر با اشاره به حالتی دیوانه‌وار، به مجنون و عشق او اشاره دارد و از محبوب می‌خواهد که بی‌پرده و با عشق به سوی او بیاید. وجود محبوب برای شاعر مانند جشن و سروری است که سینه‌اش را در طلب او گشوده است. او به ظرافت و زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از او دعوت می‌کند که به استقبالش بیاید. در نهایت، شاعر به حالت پنهان جان خود اشاره کرده و از محبوب می‌خواهد که او را امتحان کند.